ကိုယ္တို ့ဟိုတယ္ကိုျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္ ေခတၱအနားယူပါတယ္...။
ည ၈နာရီခြဲေလာက္မွာေတာ့ ဘန္ေကာက္ကေန မဲေဆာက္ကိုသြားမယ့္
ကားဂိတ္ကိုတကၠစီနဲ ့ထြက္လာခဲ့ပါတယ္...။ကားလက္မွတ္ကၾကိဳတင္၀ယ္ထားရတာပါ...။
ကားက ည ၁၀နာရီမွာထြက္မယ့္ကားပါ...။
မဲေဆာက္ကို မနက္ ၆နာရီခြဲေလာက္ေရာက္မယ္လို ့ဆိုပါတယ္။
ကားဂိတ္ကိုေရာက္ျပီးမၾကာခင္မွာပဲ ကိုယ္တို ့စီးမယ့္အေ၀းေျပး Bus ကားၾကီး
ေရာက္လာပါတယ္...။ ထို ့ေနာက္ သတင္းေတြထဲမွာဖတ္ဖူးေနလို ့ေရာက္ဖူးခ်င္ေသာ
မဲေဆာက္ျမိဳ ့ကို ထြက္ခြာလာခဲ့ပါတယ္...။
******
Bus ကားကသူတို ့ေျပာတဲ့အခ်ိန္အတိအက်ပါပဲ...
မနက္ ၆နာရီခြဲမွာမဲေဆာက္ကားဂိတ္ကိုေရာက္ပါတယ္...။
မနက္ ၆နာရီခြဲမွာမဲေဆာက္ကားဂိတ္ကိုေရာက္ပါတယ္...။
အဲဒီကားဂိတ္မွတဆင့္ ထိုင္းျမန္မာခ်စ္ၾကည္ေရးတံတား(သူတို ့အေခၚ)ကို
သြားဖို ့ကားတဆင့္ထပ္စီးရပါေသးတယ္။
သိပ္ေတာ့မၾကာပါဘူးအဲဒီေနရာကိုေရာက္လာပါတယ္။
သိပ္ေတာ့မၾကာပါဘူးအဲဒီေနရာကိုေရာက္လာပါတယ္။
ေရာက္ေရာက္ခ်င္းကိုယ္သတိထားမိတာက
မဲေဆာက္လို ့သာဆိုတယ္ အဲဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ
ေတြ ့ေနတာက ကိုယ္တို ့ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြခ်ည္းပါပဲ...။
ေစ်းဘမ္းေခါင္းေပၚရြက္ျပီး ေစ်းေအာ္ေရာင္းေနတဲ့သူေတြလည္းေတြ ့ပါတယ္။
ကိုယ္လည္းအနီးအနားက စားေသာက္ဆိုင္ေလးတဆိုင္မွာ၀င္ထိုင္လိုက္ျပီး
ပ်ားပန္းခတ္မွ် လွဳပ္ရွားသြားလာေနၾကတဲ့လူေတြကိုၾကည့္ေနမိပါတယ္...။
ကိုယ္ထိုင္တဲ့ေနရာကေနလွမ္းျမင္ေနရတာကေတာ့
ျမန္မာလူ၀င္မူ ့ၾကီးၾကပ္ေရးရံုးအေရွ ့မွာတန္းစီေနတဲ့လူတန္းၾကီးပါပဲ...။
အနားကအမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကို ကိုယ္လွမ္းေမးၾကည့္တယ္
အဲဒီလူတန္းၾကီးကဘာလုပ္ေနတာလဲဆိုေတာ့...သူက
"အဲဒီလူေတြက မနက္ ၂နာရီ ၃နာရီေလာက္ကတည္းက
ဟိုဖက္ကမ္းကိုျပန္ဖို ့တန္းစီေနၾကတာေလ" တဲ့
သူဆက္ေျပာျပတာက အဲဒီမွာသြားတန္းမစီခ်င္တဲ့လူေတြက
ပြဲစားနဲ ့ေတြ ့ျပီး ပြဲစားကအကုန္စီစဥ္ေပးတယ္လို ့ဆိုတယ္...။
အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက ဒီေနရာမွာလူေတြေန ့စဥ္ေန ့တိုင္း
အဲဒီလိုပဲတန္းစီေနၾကရတာလို ့ဆိုပါတယ္...။
ကိုယ္စဥ္းစားမိတာက လူ၀င္မူ ့ၾကီးၾကပ္ေရးရံုးက
အခုလိုမ်ိဳး မနက္ က်ီးမနိဳးခင္ထဲက တန္းစီျပီးေစာင့္ေနရတဲ့လူေတြကို
ဒီထက္အဆင္ေျပနိဳင္မယ့္နည္းလမ္းေတြနဲ ့ ဘာေၾကာင့္မ်ားမကူညီေပးၾကတာလဲ?
ေနပူပူ မိုးရြာရြာထဲ တေနကုန္ ဆင္းရဲဒုကၡခံျပီး တန္းစီေစာင့္ေနရတဲ့လူေတြကို
လူလို ့မ်ားမသတ္မွတ္ပဲ ဒီအတိုင္းလစ္လွ်ဴရူ ့ထားၾကတာလား?...
အခုလိုမ်ိဳး မနက္ က်ီးမနိဳးခင္ထဲက တန္းစီျပီးေစာင့္ေနရတဲ့လူေတြကို
ဒီထက္အဆင္ေျပနိဳင္မယ့္နည္းလမ္းေတြနဲ ့ ဘာေၾကာင့္မ်ားမကူညီေပးၾကတာလဲ?
ေနပူပူ မိုးရြာရြာထဲ တေနကုန္ ဆင္းရဲဒုကၡခံျပီး တန္းစီေစာင့္ေနရတဲ့လူေတြကို
လူလို ့မ်ားမသတ္မွတ္ပဲ ဒီအတိုင္းလစ္လွ်ဴရူ ့ထားၾကတာလား?...
ဒါမွမဟုတ္ သူမ်ားနိဳင္ငံမွာမ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ ့
အစားဆင္းရဲ အေနဆင္းရဲနဲ ့အႏၱရာယ္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးၾကားထဲက
နည္းမ်ိဳးစံုနဲ ့ကြ်န္ခံျပီးရလာတဲ့လူေတြရ့ဲပိုက္ဆံေတြကို မ်က္နွာေျပာင္ေျပာင္နဲ ့
နည္းမ်ိဳးစံုနဲ ့ကြ်န္ခံျပီးရလာတဲ့လူေတြရ့ဲပိုက္ဆံေတြကို မ်က္နွာေျပာင္ေျပာင္နဲ ့
ပြဲစားေတြကေနတဆင့္ တရား၀င္ဓါးျမတိုက္ယူဖို ့
ဒီလိုအေျခအေနျဖစ္ေအာင္တမင္တကာဖန္တီးထားတာလားဆိုတာပါ...။
ဒီလိုအေျခအေနျဖစ္ေအာင္တမင္တကာဖန္တီးထားတာလားဆိုတာပါ...။
******
ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာေတြ ့တာေလးေတြဓါတ္ပံုေလွ်ာက္ရိုက္ေနတုန္း
ရင္ဘတ္ေပၚမွာ ကေလးတေယာက္ကိုလြယ္ထားျပီး
မ်က္နွာညွိဳးငယ္စြာနဲ ့ကိုယ့္ဆီကိုေလွ်ာက္လာေနတဲ့
အမ်ိဳးသမီးေလးတေယာက္ကိုေတြ ့လိုက္ပါတယ္...။
ကိုယ့္အနားေရာက္ေတာ့သူက "အမရယ္ ညီမတို ့သားအမိကို
ထမင္းဖိုးေလး ေပးသနားပါလား"တဲ့...ကိုယ္အရမ္းအံ့ၾသသြားတယ္ေလ...
ကိုယ္ကသူ ့ကို အမ်ားသူငွာလို လမ္းသြားလမ္းလာလို ့ပဲထင္ေနတာပါ... ။
ဒီေနရာမွာကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြဒီအေျခေနေရာက္ေနတာ ရင္ထဲမွာနာက်င္မိပါတယ္...။
ကိုယ္ပိုက္ဆံကမ္းေပးလိုက္ေတာ့ အခုနက ညွိဳးေနတဲ့သူ ့မ်က္နွာေလး
ေပ်ာ္သြားပံုပါပဲ...ကိုယ့္အေရွ ့ကေနခပ္သုတ္သုတ္ေလးထြက္သြားပါတယ္...။
သူတို ့သားအမိေက်ာျပင္ကိုေငးၾကည့္ရင္း ကိုယ္သက္ျပင္းခ်မိတယ္ေလ......
ေၾသာ္...ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ဘ၀ေတြ......
******
ညီမေလးေရ
ဒီလိုပါပဲ...
ေလာကၾကီးမွာ
ျဗဟၼစိုရ္တရားေခါင္းပါးတဲ့သူေတြ
ျမိန္ရည္ရွက္ရည္ စားေသာက္ၾကတဲ့
အရသာရွိတဲ့အဆီျပန္ဟင္းေတြဆိုတာ
ဘ၀ေတြေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့
အဖိႏွိပ္ခံလူတန္းစားေတြအားလံုးရ့ဲ
မ်က္ရည္ေတြနဲ ့ခ်က္ျပဳတ္ထားတဲ့
ဟင္းလွ်ာေတြေပါ့...
သူတပါးရ့ဲ ေသြးေတြ၊ ေခြ်းေတြ၊ မ်က္ရည္ေတြ
နာက်င္ေၾကကြဲမူ ့ေတြနဲ ့ရရွိလာတဲ့
အဆီျပန္ေနတဲ့ထမင္းဟင္းေတြထက္
သူတပါးရ့ဲ ေမတၱာတရား၊ သဒၶါတရား၊
ကရုဏာတရားေတြနဲ ့ေပးကမ္းမွ်ေ၀လိုက္တဲ့
အေရာင္မြဲတဲ့ဟင္းခ်ိဳေလးတခြက္ကပိုျပီးခ်ိဳျမိန္ပါတယ္...
ထို ့အတူပဲ
ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲတဲ့လူတန္းစားေတြရ့ဲ
ဂုဏ္သေရရွိ အထက္တန္းက်တဲ့စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြထက္
အျပစ္ကင္းျပီး ပကတိရိုးသားျဖဴစင္တဲ့
ညီမေလးရ့ဲ ၾကယ္ျမင္လျမင္
ယိုင္နဲ ့နဲ ့တဲအိမ္ေလးက
ပိုျပီးမြန္ျမတ္လွပပါတယ္ညီမေလးရယ္...။
*
*
*
{ ရင္တြင္းခံစားခ်က္အခ်ိဳ ့ ကိုယ့္ ဒိုင္ယာရီထဲေရးျခစ္ထားမိတာေလး မွ်ေ၀လိုက္ျခင္းပါ...}
ဆက္ရန္...
*
*
*
မ်က္နွာညွိဳးငယ္စြာနဲ ့ကိုယ့္ဆီကိုေလွ်ာက္လာေနတဲ့
အမ်ိဳးသမီးေလးတေယာက္ကိုေတြ ့လိုက္ပါတယ္...။
ကိုယ့္အနားေရာက္ေတာ့သူက "အမရယ္ ညီမတို ့သားအမိကို
ထမင္းဖိုးေလး ေပးသနားပါလား"တဲ့...ကိုယ္အရမ္းအံ့ၾသသြားတယ္ေလ...
ကိုယ္ကသူ ့ကို အမ်ားသူငွာလို လမ္းသြားလမ္းလာလို ့ပဲထင္ေနတာပါ... ။
ဒီေနရာမွာကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြဒီအေျခေနေရာက္ေနတာ ရင္ထဲမွာနာက်င္မိပါတယ္...။
ကိုယ္ပိုက္ဆံကမ္းေပးလိုက္ေတာ့ အခုနက ညွိဳးေနတဲ့သူ ့မ်က္နွာေလး
ေပ်ာ္သြားပံုပါပဲ...ကိုယ့္အေရွ ့ကေနခပ္သုတ္သုတ္ေလးထြက္သြားပါတယ္...။
သူတို ့သားအမိေက်ာျပင္ကိုေငးၾကည့္ရင္း ကိုယ္သက္ျပင္းခ်မိတယ္ေလ......
ေၾသာ္...ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ဘ၀ေတြ......
******
ညီမေလးေရ
ဒီလိုပါပဲ...
ေလာကၾကီးမွာ
ျဗဟၼစိုရ္တရားေခါင္းပါးတဲ့သူေတြ
ျမိန္ရည္ရွက္ရည္ စားေသာက္ၾကတဲ့
အရသာရွိတဲ့အဆီျပန္ဟင္းေတြဆိုတာ
ဘ၀ေတြေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့
အဖိႏွိပ္ခံလူတန္းစားေတြအားလံုးရ့ဲ
မ်က္ရည္ေတြနဲ ့ခ်က္ျပဳတ္ထားတဲ့
ဟင္းလွ်ာေတြေပါ့...
သူတပါးရ့ဲ ေသြးေတြ၊ ေခြ်းေတြ၊ မ်က္ရည္ေတြ
နာက်င္ေၾကကြဲမူ ့ေတြနဲ ့ရရွိလာတဲ့
အဆီျပန္ေနတဲ့ထမင္းဟင္းေတြထက္
သူတပါးရ့ဲ ေမတၱာတရား၊ သဒၶါတရား၊
ကရုဏာတရားေတြနဲ ့ေပးကမ္းမွ်ေ၀လိုက္တဲ့
အေရာင္မြဲတဲ့ဟင္းခ်ိဳေလးတခြက္ကပိုျပီးခ်ိဳျမိန္ပါတယ္...
ထို ့အတူပဲ
ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲတဲ့လူတန္းစားေတြရ့ဲ
ဂုဏ္သေရရွိ အထက္တန္းက်တဲ့စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြထက္
အျပစ္ကင္းျပီး ပကတိရိုးသားျဖဴစင္တဲ့
ညီမေလးရ့ဲ ၾကယ္ျမင္လျမင္
ယိုင္နဲ ့နဲ ့တဲအိမ္ေလးက
ပိုျပီးမြန္ျမတ္လွပပါတယ္ညီမေလးရယ္...။
*
*
{ ရင္တြင္းခံစားခ်က္အခ်ိဳ ့ ကိုယ့္ ဒိုင္ယာရီထဲေရးျခစ္ထားမိတာေလး မွ်ေ၀လိုက္ျခင္းပါ...}
ဆက္ရန္...
*
*
*
No comments:
Post a Comment